معرفی و نقد انیمیشن کوکو coco - موسیقی و رقص در دنیای مردگان | مجله نقد فیلم‌ گردی
سینمای کودک

معرفی و نقد انیمیشن کوکو coco – موسیقی و رقص در دنیای مردگان

کوکو داستانی است در ستایش خانواده و گرامی‌‌داشت یاد رفتگان، و ادای احترامی است به فرهنگ و سنت‌ کشور مکزیک.

تصوری که ما معمولا از مرگ و دنیای مردگان داریم، تصویری از عزاداری و غم است. اما در نقطه‌ی دیگری از دنیا، در قلب آمریکای مرکزی، مرگ و دنیای مردگان به معنای موسیقی و رقص است. جایی‌که روزی به نام روز مردگان وجود دارد و آن را جشن می‌گیرند. این روز را روز مرگ می‌نامند. انیمیشن کوکو coco قصد دارد ما را با این دنیا از نزدیک آشنا کند.

شروع داستان انیمیشن کوکو

داستان این انیمیشن در مورد پسر جوانی است به نام میگوئل که آرزوی نوازنده شدن را در سر می‌پروراند، اما از بد حادثه او در خانواده‌ای متولد شده است که موسیقی و نواختن در آن تابوست. این قانون نانوشته مانند میراثی از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود. در این میان میگوئل، برای رسیدن به رویایی که همیشه داشته، یعنی تبدیل شدن به نوازنده‌ی گیتار، به صورت پنهانی وارد مقبره‌ی گیتاریست معروفی می‌شود، و گیتار افسانه‌ای او را برمیدارد. اما درست در لحظاتی که فکر می‌کند به خواسته‌اش رسیده است، به ناگاه ورق برمی‌گردد و او وارد دنیای مردگان می‌شود. دنیایی که راه فراری از آن نیست مگر آنکه از سوی اقوام و اجداد درگذشته‌اش مورد عافیت قرار گیرد.

کوکو coco

فرهنگ مکزیک

یک از نکات قابل توجه در مورد این اثر آن است که، تیم سازندگان اثر به خوبی در مورد فرهنگ مکزیک و آداب و سنن این کشور تحقیق کرده‌اند. و در این میان از حضور هنروران و محققین مکزیکی نیز بهره برده‌اند. نتیجه‌ی این تحقیقات را به خوبی در جای جای فیلم حتی در جزئیات به ظاهر کم‌اهمیت نیز می‌توان دید. به عنوان مثال در طراحی‌ لباس‌ها و آرایش مو و چهره‌ی کاراکترها، تاثیر موتیف‌های سنتی مکزیک به خوبی به چشم می‌خورد. کارگردان این انیمیشن، لی آنکریچ Lee Unkrich، کارگردان انیمیشن داستان اسباب بازی ۳ ، از کهنه سربازان ارتش جان لستر در استودیو پیکسار است که در پروژه‌های مختلف، حضور و همکاری داشته است.

روایت جدید و غیر خطی

 نحوه‌ی روایت داستان در این اثر پیکسار که به قصه‌گویی خلاقانه شهره است، کمی از روش روایت خطی و کلاسیک معمول در انیمیشن مکتب دیزنی فاصله می‌گیرد و مسیر جدیدی را می‌آزماید، گاه به گذشته فلش‌بک می‌زند، گاه بی مقدمه به زمان حال بازمی‌گردد، که برای مخاطبین این سینما که عادت به روایت خطی و کلاسیک دارند این نوع روایت کمی جدید و نا‌آشنا به نظر رسد. از سویی دیگر طرح داستانی فیلم به علت آنکه، در هر لحظه اطلاعات جدیدی به مخاطب خود می‌دهد و او را غافلگیر می‌کند،  دارای پیچیدگی است. در نتیجه به نظر ‌می‌رسد در لحظاتی مخاطب در دنیای مردگان گم شده است، اما در نهایت به مدد حضور نشانه‌های آشنا دوباره مسیر خود را همراه با قهرمان داستان پیدا می‌کند و سر نخ داستان را در دست می‌گیرد. بسیاری از گره‌های داستان نه از طریق گفتار، بلکه از طریق تصویر رمزگشایی می‌شوند. عکسی که میگل با خودش به سرزمین مردگان می‌آورد، نمونه‌ی بسیار خوبی از این مثال است.

انیمیشن coco

دنیای مردگان به روایت پیکسار با نگاهی به شرق

حضور در دنیای مردگان دیگر مسئله‌‌ای بود که شاید برای اولین بار در یک انیمیشن آمریکایی با آن رو‌به‌رو می‌شویم.  فضایی که عموما در انیمه‌های ژاپنی و شرق آسیا شاهد آن بوده‌ایم، اینک به دلیل اقتضای داستان که در کشوری در آمریکای مرکزی اتفاق می‌افتد، با آن مواجه می‌شویم. همچون بیشتر آثار پیکسار، کوکو نیز به تاریخ سینما و انیمیشن ادای احترام می‌کند. در فیلم اسکلت‌های رقصانی را می‌بینیم که ارجاع به انیمیشن قدیمی سال ۱۹۲۹ دارد. در اینجا تاثیر انیمه‌های ژاپن بر فضاسازی‌های انیمیشن کوکو به خصوص در سکانس‌های دنیای مردگان مشهود است، در این میان بیشترین الهام از سبک آثار استاد هایائو میازاکی در بخشهای مختلف اثر به چشم میخورد. به عنوان مثال در نحوه‌ی ارتباط‌ و تعامل مردگان با زنده‌گان، و یا تصویرسازی موجودات مختلف مانند سگ چشم گرد و بی‌مو، هیولاهای عظیم و پرنده‌ی اژدهاشکل.

با وجود آنکه داستان کوکو از دل مکزیک و دنیای بومیان آنجا برآمده است و در پرداخت بعضی از سکانس‌ها وام‌دار انیمه‌های شرقی است اما امضای استودیو پیکسار به خوبی پای اثر دیده می‌شود. در این انیمیشن که زمان آن نزدیک به دو ساعت و نیم است، لحظاتی به شدت احساسی وجود دارد، احساساتی آن قدر نهفته که ممکن است پس از فیلم از اینکه صورت خود را غرق در اشک بیابید شوکه شوید. کاری که استودیو پیکسار در آن مهارت بسیاری دارد .

 در پایان باید گفت خانواده و میراث خانوادگی آن گونه که در طول داستان روایت می‌شود، عمیق‌ترین دغدغه‌ی فیلم کوکو است که با موسیقی و سنت مکزیک عجین شده است و مخاطب را علاوه بر سرگرم نمودن با فرهنگ جدید و جالبی نیز آشنا می‌کند.

۱
برچسب ها

همچنین بخوانید

یک نظر

  1. بعنوان یک مخاطب که انیمیشن را بصورت حرفه‌ای نمی‌شناسم، این دیدگاه تطبیقی شما بین روش انیمه‌های آسیای شرقی و امریکایی، همچنین ویژگی کوکو مهمترین دستاورد خواندن این متن بود.
    ضمنا همانطور که مولف متن هم فرمودند، مسالهٔ مرگ و کارکرد آن در فرهنگ مکزیک، بسیار ریشه‌دار است که تجسم آن در انیمیشن نیز ، جالب توجه است. با تشکر.

    ۱
    ۰

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن