نقد فیلم روزی زیبا در محله؛ بازی عالی تام هنکس با فیلمنامه ای نه چندان زیبا! | نقد و معرفی فیلم و سریال
نقد

نقد فیلم روزی زیبا در محله؛ بازی عالی تام هنکس با فیلمنامه ای نه چندان زیبا!

فیلم روزی زیبا در محله - A Beautiful Day in the Neighborhood یک فیلم در ژانر درام و زندگی‌نامه‌ای به کارگردانی ماریل هلر است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد.

خلاصه مطلب

  • «فرد راجرز» که در سال 2003 فوت کرد، پیامدهای بسیاری دارد.
  • مردم با چنان راحتی فیلم را تماشا خواهند کرد که یادشان می­‌رود این بازیگر خود راجرز نیست.
  • فیلم در نهایت تا حد زیادی فیلمِ هنکس است.
  • مدت­‌هاست که توانایی‌­های این بازیگر را باور داریم.

امتیاز منتقد«فرد راجرز» که در سال ۲۰۰۳ فوت کرد، پیامدهای بسیاری دارد. او موضوع یکی از غیرمنتظره‌­ترین فیلم­‌های پرفروش اخیر بود، مستندی به نام «تو همسایه­ من نیستی؟» که در سال ۲۰۱۸ با ۲۲ میلیون فروش در گیشه به یک موفقیت سینمایی تبدیل شد و حالا نقش نمادین دیگری در «روزی زیبا در محله» در اختیار تام هنکس گذاشته است.

جای بحث ندارد که هنکس برای این نقش کاملاً مناسب است، خوش‌­قلبی و صدق و صفای غیر قابل انکار این بازیگر هماهنگی کاملی با آن شخصیت منحصر به فرد تلویزیونی دارد. اما فیلم ماریل هلر به خودی خود، دستاورد کوچک­تری است، مشفقانه و دل‌سوزانه است اما در روند دراماتیک تبدیل یک روزنامه‌­نگار عصبانی و بدبین به یک مؤمن پایبند کاملاً قابل پیش­بینی عمل می­‌کند. با این وجود، در کنار هم قرار گرفتن هنکس و راجرز، تله­ وسوسه­‌انگیزی است که قاعدتاً نتایج تجاری مشخصی هم خواهد داشت.

هر کسی که قبلاً برنامه­‌های راجرز را تماشا کرده باشد می­‌داند، و بسیاری از افراد دیگری که مستند را دیدند هم با شگفتی دریافتند، که او یک مثبت‌­اندیش واقعی بود که به جز اندرزهای ساده و تشویق‌­آمیز، حرف­‌های بسیار بیشتری برای زدن داشت. او آدم عجیبی بود و مانند «جیمی استوارت» شخصیتی عامیانه و سنتی داشت اما در زندگی از رویارویی با هیچ چالشی شانه خالی نمی‌­کرد.

فیلم سینمایی روزی زیبا در محله

فیلمنامه­ «مایکا فیتزرمن بلو» و «نوآ هارپستر» (مالفیسنت: سردسته­ اهریمنان که ماه بعد منتشر خواهد شد) آن‌قدر اطلاعات کمی در اختیار ما می‌­گذارد که در دقایق اولیه­ فیلم نمی‌­توانیم حدسی بزنیم. خبرنگار کج‌­خلق اسکوآیر «لوید وُگل» (همان متیو ریس از فیلم «آمریکایی­‌ها» که نقش دانیل السبرگ در «پست» را بازی کرد) نمی­‌تواند باور کند که باید به پیتزبورگ برود و با یک شخصیت تلویزیونی مصاحبه کند. کج­‌خلقیِ لوید بر اثر مطالبات همسرش پس از به دنیا آمدن پسرشان، که شبیه خودش است، مضاعف می­‌شود. اما وقتی می­‌فهمد که فقط باید یک مقاله­ چهارصد کلمه‌­ای بنویسد، به ناچار می­‌پذیرد.

فقط چند دقیقه لازم است تا با تماشای تام هنکس که در صحنه­ نمایش آشنای راجرز مشغول اجراست، خیال‌تان راحت شود که بازیگر تمام جنبه‌های فیزیکی، صوتی و رفتاری شخصیت راجرز را ارائه خواهد کرد. در حقیقت، احتمالاً بسیاری از مردم با چنان راحتی و آرامشی فیلم را تماشا خواهند کرد که یادشان می­‌رود این بازیگر خود راجرز نیست.

کلماتِ آهسته، ساده، همیشه صادقانه و غیرمتکبرانه‌­ای که از دهانش خارج می­‌شوند و شیوه­ هنکس برای دعوت کردن ما به دنیای عجیب اما قانع­‌کننده­ راجرز، لذت­‌بخش‌­ترین لحظات فیلم را رقم می­‌زنند. بازیگر شما را ترغیب می­‌کند به او اعتماد کنید و دست‌تان را به روش‌­های ارتباطی منحصربه­‌فرد اما عجیب و غریب او بدهید و بگذارید شما را به جاهای احساسی و نگرشیِ غیرمنتظره‌­ای ببرد.

اما لوید تا مدت زیادی تردید خود نسبت به توماس را حفظ می‌­کند و شخصیتی به شدت آشفته باقی می‌­ماند. او اختلافات شدیدی با پدرش جری (کریس کوپر) که الکلی و یک عوضی واقعی است، دارد و خیلی زود متوجه می­‌شویم که لوید در گذر زمان با جذب خوبی از راجرز، به سمت آشتی با پدر عاصی و سرکش خود کشیده می‌­شود.

در نیمه­ دوم فیلم، از بیشتر دیدن راجرز لذت می‌­بریم و مدت کوتاهی که همسرش را می­‌بینیم باعث می‌­شود آرزو کنیم کاش حضور پررنگ‌­تری در فیلم داشت (دو پسر راجرز اصلاً در فیلم حضور ندارند). اما وقتی لوید مشغول سر و سامان دادن روابط شخصی خودش می‌شود دلمان می­‌خواهد دکمه­ پخش سریع را فشار بدهیم، چون هیچ چیز غافلگیرکننده یا حتی جالبی در قسمت آخر فیلم وجود ندارد و همه چیز تکراری به نظر می‌­آید.

فیلم سینمایی روزی زیبا در محله

با توجه به اینکه «تام جوناد»، خبرنگاری که شخصیت وگل از روی او طراحی شده است، در نهایت مقاله‌­ای ۴۰۰۰ کلمه­‌ای درباره­ راجرز نوشت که به طور کامل در اسکوآیر چاپ شد و چند جایزه­ بزرگ هم برد، در دل آرزو می­‌کنیم کاش فیلم نگاهی، حتی مختصر، به دیگر حرف­‌هایی می­‌انداخت که آن دو با هم زدند تا داستان فیلم گسترده‌­تر شود. با هم و خوش و خرم بودن خانواده­ روزنامه‌­نگار در پایان فیلم، نابه‌­جا به نظر می­‌رسد.

فیلم در نهایت تا حد زیادی فیلمِ هنکس است و فقط فیلم هنکس است. مدت­‌هاست که توانایی‌­های این بازیگر را باور داریم و به محض اینکه حضور او در این فیلم اعلام شد، تقریباً مطمئن بودیم که در این نقش عالی ظاهر خواهد شد. خب، عالی هست اما اگر در موقعیت‌­های متنوع بیشتری قرار می‌­گرفت بهتر هم می­‌شد.

بعد از دو فیلم فوق‌­العاده­ قبلی هلر، «خاطرات یک دختر نوجوان» و «می­‌توانی مرا ببخشی؟»، اینکه حالا موضوعی را انتخاب کرده که هیچ ویژگی  و مشخصه‌­ای ندارد، ناامیدکننده است. اما قابل درک است که چشم‌­انداز همکاری با هنکس چنان فرصت بی­‌نظیری است که نمی­‌توان آن را از دست داد و او هم با توجه به شرایط، کاری کاملاً منطقه انجام داده است. اما فیلم از لحاظ تصویری می­‌توانست قدرتمندتر باشد و رنگ و درخشش بیشتری داشته باشد.

۰
منبع
The Hollywood Reporter
برچسب ها

همچنین بخوانید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن